DOCUSERIES. EB Tymczasem
Projekt Tymczasem to próba uchwycenia momentu styku dwóch pokoleń polskiej sceny rapowej. To nie był klasyczny festiwal ani standardowa kampania wizerunkowa. Założeniem było stworzenie platformy dialogu, w której weterani i przedstawiciele nowej szkoły dokonują dekonstrukcji i ponownej interpretacji utworów, które ukształtowały ich muzyczną tożsamość.
Docuseries stanowi zapis procesu twórczego – od pierwszej wizyty w studiu, przez ścieranie się różnych estetyk, aż po finał na deskach teatru.
Struktura dokumentalna
Odcinek 1: Rewizja współczesności
Pierwszy rozdział dokumentuje pracę Sokoła, Zeppy Zepa oraz Steeza. Punktem wyjścia stał się utwór „Chcemy Być Wyżej” Sitka. Kamera rejestruje proces nadawania nowej, dojrzalszej formy numerowi, który zdominował współczesny nurt, zderzając go z doświadczeniem pioniera gatunku.
Odcinek 2: Dialog z klasyką
Sitek, wspierany przez Zeppy Zepa i Steeza, mierzy się z utworem „Mogę Wszystko” Sokoła. Dokument skupia się na ciężarze gatunkowym tego wyzwania – reinterpretacji hymnu pokolenia przez artystę reprezentującego nową falę.
Odcinek 3: Eksperyment formy
Kulisy współpracy Pezeta i Steeza nad utworem „Piroman” Żabsona. Film oddaje atmosferę studyjnego laboratorium, w którym agresywna energia oryginału zostaje przefiltrowana przez charakterystyczną dla Pezeta melancholię i techniczny kunszt Steeza.
Odcinek 4: Ciągłość pokoleniowa
Żabson i Steez podejmują próbę nowej interpretacji „Ukrytego w Mieście Krzyku”. Dokumentacja pokazuje, jak jeden z najbardziej ikonicznych utworów w historii polskiego rapu zostaje zaadaptowany do współczesnych realiów dźwiękowych, zachowując swój pierwotny, miejski niepokój.
Odcinek 5 i 6: Punkt kulminacyjny
Finałowa część serii przenosi ciężar z intymności studia nagraniowego na monumentalną przestrzeń Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Dokument rejestruje przygotowania do multimedialnego wydarzenia, które 6 października 2018 roku połączyło te dwa odrębne światy w jedną, spójną opowieść. Ostatni odcinek stanowi domknięcie klamry – to zapis napięcia, technicznej precyzji i ostatecznego wykonania na żywo.
Realizacja i warsztat
W ramach duetu reżyserskiego Kiziewicz/Szupica, odpowiedzialność za projekt obejmowała pełne spektrum nadzoru artystycznego nad serią dokumentalną – od wypracowania języka wizualnego, po dokumentację finałowego wydarzenia w Teatrze im. Słowackiego.
Kluczowe aspekty pracy reżyserskiej:
Obserwacja procesu:
Głównym założeniem było odejście od formatów reklamowych na rzecz czystego dokumentu.
Praca polegała na wejściu w intymną przestrzeń studia nagraniowego i uchwyceniu autentycznych momentów twórczego napięcia, bez ingerencji w relacje między artystami. Kamera stała się świadkiem dekonstrukcji utworów, rejestrując procesy decyzyjne, wątpliwości i momenty porozumienia między pionierami a nową szkołą rapu. Narracja wizualna: Reżyseria skupiała się na stworzeniu spójnej estetyki dla wszystkich sześciu odcinków. Kluczowe było oddanie klimatu „Tymczasem” – stanu zawieszenia i spontaniczności – poprzez surowe, lecz precyzyjnie zakomponowane kadry, które korespondowały z miejskim charakterem muzyki.
Zarządzanie dynamiką pokoleniową:
Istotnym elementem warsztatowym było prowadzenie narracji w taki sposób, aby uwypuklić różnice w podejściu do rzemiosła muzycznego u artystów takich jak Sokół czy Pezet w zderzeniu z energią Żabsona i Sitka.
Rolą reżyserów było wydobycie tej synergii i przełożenie jej na język filmu.
Dokumentacja multimedialna:
Finałowe etapy projektu wymagały koordynacji dokumentacji wielkoskalowego wydarzenia w Krakowie.
Praca reżyserska obejmowała tu nie tylko rejestrację samych występów, ale przede wszystkim ukazanie skomplikowanego zaplecza technologicznego i logistycznego, które pozwoliło na realizację eventu o takim formacie.
Współpraca z postprodukcją:
Ścisła współpraca z montażystą (Radovan LEE) pozwoliła na utrzymanie odpowiedniego rytmu dokumentu, gdzie dynamika cięć podążała za strukturą muzyczną redefiniowanych utworów.
Efektem tych działań jest zapis, który wykracza poza standardowy „making of”, stając się autonomiczną opowieścią o kondycji współczesnej kultury hip-hopowej w Polsce.